Hoe een doodnormale stoel zo’n aantrekkingskracht kan hebben vanwege alle herinneringen die het vasthoudt.
Waar de kaarten worden gedeeld en de drank geschonken.
Een herinnering uit die oude tijd, waar we omvielen van het lachen.
Drank sijpelt tussen de stenen en het geluid sterft weg.
Staand blijvend op dit punt, wachten we op de volgende herinnering.
Met de hoofdpijn die volgt en de angst voor morgen.
Blijven we het liefste hier zitten.